این بار نمی خواهم از تاریخ برایتان بنگارم میخواهم از خودم بگویم.      

من تا چند سال پیش هیچ گونه آشنائی با تاریخ پر شکوه سرزمینم ایران وحتا

بزرگانش چون کورش بزرگ وبانو ماندانا ودیگر بزرگان این سرزمین نداشتم چرا؟

چون نه از کسی درموردش شنیده بودم نه از کتابهای درسی ومعلمانم چیزی

دراین مورد آموخته بودم.تا اینکه درچند سال گذشته از طریق یکی از شبکهای

پارسی زبان ویا ب قول عده ای ازشبکه منافق ومیهن فروش آن ور آب با این تاریخ

وگذشته پر از شکوه وتمدن آشنا شدم اولاش میگفتم چه دل خوشی داره این بابا

که داره از چندین هزار سال گذشته حرف میزنه ولی کم کم دل بسته شدم وبا خریدن

کتابهای تاریخی شروع ب برسی وجستجو کردم وهرچه بیشتر میخواندم دلبسته تر

میشدم تا اینکه تصمیم گرفتم ب کمک یکی از دوستانم این تارنگار را درست کنم.

خلاصه روزها وماه های اول خیلی ناشی بودم ولی ب مورور زمان با کمک چندتا

ازدوستان گلم تونستم ب کار وبلاگ نویسی مصلت شوم.

من هدفم این بود که تاریخ سرزمینم را زنده کنم وب نسلی که مثل خودم از آن

آگاهی نداشت این تاریخ وبزرگان سرزمینم را بشناسانم .دوستان گلم من سواد آنچنان

ندارم وتا کلاس ۵ابتدائی بیشتر درس نخواندم بگذریم که ب چه دلیل نتوانستم درس را

ادامه بدم ولی تا جائی که توانسته ام کتابهای تاریخی ودیگر منابع را مطالعه کردم و

اکثر نگاشتهایم از کتابها و منابع معتبر است.

نمی دانم شما دوستان میدانید یانه من از نظر جسمی مشکل دارم ودرست ۲۰سال

است دوچار ضایع نخاع شدم ونه شغلی دارم ونه در آمدی البته ناگفته نماند که ماهیانه

۴۰هزارتومان بهزیستی ب من حقوق میدهد ومن با این پول هم کتاب میخرم وهم 

 ماهی۸۵۰۰تومان پول شارژ اینترنت وتلفن میدهم ولی خرسندم چرا چون ب 

 عشق ایرانم وتاریخش این کار را میکنم.در طی این ۲سال ونیم وبا وضع

 جسمانیم خیلی تلاش کردم که این تاریخ رازنده نگه دارم وشاید بارها وبارها

 هم مورد بی مهری از طرف یک عده که نمی خواهند

  فرزندان این سرزمین ب تاریخ وگذشته خود آشنا شوند قرار گرفتم ولی

من بیشتر ب کارم دلبسته شدم من در این مدت دوستان زیادی هم پیدا کردم 

 وافتخار دارم که با انسانهای خردمندی آشنا شدم وبسیار از آنها آموختم.

دوستان گلم ولی با کمال تاسف در این چند ماه اخیر ب این نتیجه رسیدم که 

 شاید کارم بی اهمیت بوده چرا؟ 

چون من هر وقت نگاشته ای میگذاشتم ویا میگذارم شاید بالای ۲۰۰

پیغام برای دوستان می فرستم واز آنها دعوت میکنم برای خواندن نگاشتم.

شاید خودتان بهتر بدانید که با این وضع سرعت اینترنت چقدرباید تلاش کنی که یک

وبلاگ را باز کنی ویا پیغام برایش بگذاری بارها شده من چندین ساعت وحتی چندین

روز را صرف این کار کردم وشاید بارها شده برای باز کردن یک تارنگار چندین بار

وحتا چندین دقیقه تلاش کردم ولی متاسفانه با این کارها در آخر بیشتر از ۴۰یا۵۰ نفر

دعوت من را پاسخ نمی دادند وخیلی ازاین کسانی هم که می آمدند یا فقط گل میگذارند

ویا فقط میگویند وبلاگت خوبه وتنها موردی را که در نظر نمی گیرند آن است که در

مورد نگاشته حرف ویا انتقادی ویا بعثی کنند. پس وقتی من اینگونه بی مهری ها را

درمورد تاریخ سرزمینم دیدم ومی بینم دیگر با چه امید ونشادی ب این کار ادامه دهم؟

وقتی  میبینم در وبلاگهائی که چند بیت شعر می نویسند ویا وبلاگی که چون نگارندش

یک بانو است در یک روز بالای صدها دیدگاه می نگارند من هم ب این نتیجه 

 می رسم که بهتره یا شعر بنگارم ویا اسمم را ب نام یک بانو در وبلاگم تعقیر دهم. 

 البته من خودم یکی از حامیان بانوان هستم وخدائی نکرده نمی خواهم ب این 

ازیزان توهین کنم بعث من چیز دیگری است .

 من در وبلاگهائی دیدم که یا یکی دو تا عکس ویا نگاشتهائی

گذاشته شده که شاید هیچ چیزی ب خرد کسی افزوده نکند ولی گفتم در 

یک روز بالای صدها دیدگاه دارد.راستی چرا ؟

کار من اشتباه است؟ ویا ما ب تاریخ کشورمان بی اهمیت؟

در پایان خواستم از تمام دوستانی که دراین مدت ۲سال ونیم من را با پندها وگفتارشان

تشویق ویاری کردنند کمال سپاس را داشته باشم واز دوستانی که در این چند روز 

 گذشته آمدن ب تارنگارم ومن نتونستم برم ب خدمت آنها پوزش بخواهم.

من تصمیم دارم مدتی نگاشته ننگارم وبرم فکر کنم با خودم وبیشتر مطالعه کنم وعیب

کار را جستجو کنم ولی امیدوارم که دوستان با پندها وراهنمائی خود من را یاری 

کنند.ب یزدان پاک دیگر خسته شدم ودل گرفته ب خاطر مظلومیت تاریخ کشورم.

بدرود

کورش فرزند ایران زمین.